Victor, wiercąc dłońmi uwięzionymi w magicznych pętach, posłusznie podążał za prowadzącym go ponurym, zakapturzonym mężczyzną, dziękując w myślach ślepemu losowi, iż oszczędzono mu towarzystwa straszliwych istot, jakimi bez wątpienia byli dementorowie. Sala, na której się znalazł, była olbrzymia. Olbrzymia i mroczna, otoczona zewsząd nie ścianami, ale trybunami - trybunami tak wysokimi, iż nasz bohater ledwie dostrzegał ich szczyt. Tłum czarodziejów zasiadających na ławach - a było ich stu, jeśli nie więcej - i wszyscy ubrani tak samo: w powłóczyste, fioletowe szaty z wyhaftowaną na piersi złotą nicią literą "W" przyglądał mu się nieprzyjaźnie, żeby nie powiedzieć wrogo. Ich kamienne twarze nie zdradzały śladów współczucia, nie miały w sobie krzty wyrozumiałości ani litości. Dla nich Victor był już stracony. Ich milczenie, ich spojrzenia - to wszystko wywoływało mrowienie na jego na bladej, niezdrowej skórze.
Posadzono go na twardym, niewygodnym krześle pośrodku tego złowieszczego miejsca. Rąk młodzieńca nie uwolniono z więzów, traktowano go, jak gdyby był niebezpiecznym bandytą, mordercą, którego należy się wystrzegać, bezlitosnym złoczyńcą...
- Imię, nazwisko? - zagrzmiał męski głos jednego spośród zebranych. Victor uniósł głowę, wzrokiem poszukując osoby, z której ust mogło paść pytanie. Nie było to trudne.
Bartemiusz Crouch wychylał się z jednej z górnych lóż i wyglądał tak rześko jak chyba jeszcze nigdy wcześniej. Jego skrupulatnie ulizane włosy lśniły w blasku kandelabrów, a młoda twarz nie wykazywała nawet najmniejszych oznak zmęczenia. Miał dużo zapału do swojej pracy.
Ale czy wystarczająco dużo? - Victor uśmiechnął się paskudnie.
- Chikachev - odpowiedział głośno, nie spuszczając wzroku z twarzy szefa Departamentu. Jego ochrypły głos odbił się głuchym, potężnym echem po wysokich ścianach pomieszczenia.
- Victor Chikachev - powtórzył raz jeszcze.
Nie okazywał pokory, uległości, ale nie próbował też stawiać oporu. Młodzieniec wiedział, że nie wyjdzie z tego miejsca wolny. Że już i tak nigdy nie wróci do Rosji. Że widok zza krat Azkabanu będzie ostatnim i jedynym, który ujrzy przed niechybną śmiercią.
Jeśli już miał odejść, chciał odejść z twarzą.
Crouch zaprzestał dalszego przesłuchania, odwracając się ku stojącemu obok mężczyźnie - wysokiemu starcu o długiej, poplątanej brodzie i rogowych okularach na orlim nosie. To musiał być Albus Dumbledore, legenda magicznego świata. Nie trzeba było geniusza, aby go rozpoznał. Jego twarz tak chętnie, tak często uwieczniana na wszystkich portretach, rysunkach i rycinach, na ścianach i w książkach, postać tak wielka, tak światła... Czy i on był po ich stronie?
Victor potrząsnął głową.
Czarodzieje o nieposzlakowanej opinii, psia ich mać. A każde z nich przyglądało mu się teraz niczym atrakcji cyrkowej, niczym rozkosznej małpce w podrzędnym zoo. Victor mógłby się założyć, że przynajmniej połowa z nich bardziej zasługiwała na tytuł oskarżonego niż on sam. Ilu wśród nich było dzisiaj zdrajców? Ilu donosicieli?
Podłe szuje, kanalie. To wy chcecie mnie dzisiaj sądzić?
- Victorze Chikachevie - ozwał się Crouch - rada chce przedstawić ci swoje zarzuty. Uważamy, iż będąc zdrowym na umyśle oraz świadomym swoich czynów, współpracowałeś z Sam-Wiesz-Kim.
Oskarżony kątem oka dostrzegł, jak jeden spośród aurorów siedzących nieopodal przewodniczącego komisji skrzyżował ręce na piersi. Caradoc Dearborn, niebieskooki blondyn o delikatnej, jednak naznaczonej wieloma rysami twarzy - zarówno bliznami mrocznego pochodzenia, jak i zwykłymi, starczymi zmarszczkami. Na jego spierzchniętych ustach igrał wyraz podłej, zawistnej satysfakcji. Victor starał się na niego nie patrzeć.
- Oskarża się ciebie o mordy dokonane na mugolach, rodzinie Marininów oraz charłaku, Sevastianie Sorkinie. Ponadto, uważa się, iż współwinien jesteś licznych tortur oraz zbrodni nienawiści dokonywanych na osobach niemagicznych.
Teatralnie przerwał przemówienie.
- Czy przyznajesz się do zarzucanych ci czynów? - zapytał.
Na znak protestu Victor potrząsnął zamaszyście głową, a jego czarne i lśniące niczym krucze skrzydła włosy rozsypały się w powietrzu.
Tchórze! Oni wszyscy siedzieli w bezpiecznych schronieniach, kiedy ów czarnoksiężnik buszował po świecie. Łatwo jest im sądzić innych - tych, których nikt nie chronił przed niszczycielską mocą Czarnego Pana. Przed Jego siłą. Jego potęgą.
Mężczyzna, który doprowadził Victora przed sąd, zbliżył się doń i jednym, zgrabnym ruchem zerwał rękaw, osłaniający jego lewe ramię. Oczom zgromadzonych ukazał się blady Mroczny Znak, wyhaftowany zręczną igłą na napiętych mięśniach oskarżonego.
Były Śmierciożerca przeklął szpetnie.
- Czy przyznajesz się do zarzucanych ci czynów? - przewodniczący zagrzmiał ponownie.
Victor dźwignął głowę, pozwalając swej długiej grzywie oklapnąć na ciemne, orzechowe oczy.
- Nie - wychrypiał.
Crouch przez chwilę przyglądał się swej ofierze bez zrozumienia, aż w końcu - wymieniwszy porozumiewawcze spojrzenia z Dumbledore'em - zadał kolejne pytanie.
- Co masz więc na swoją obronę?
Odpowiedziało mu parsknięcie.
Na obronę? Obronę przed czym? Przecież wyrok już został wydany.
- Nie ja zabiłem Marininów - odrzekł lodowato. - Nie podniosłem ręki na żadnego z nich. I pewnie wciąż by jeszcze żyli, gdyby tylko mieli więcej rozumu w głowach. Wina nie spoczywa na mnie.
Crouch już otwierał usta, aby odpowiedzieć, ale Caradoc był szybszy. Auror z głośnym hukiem uderzył pięścią w ławę - aż cud, że się nie roztrzaskała.
- Brednie! - ryknął. - A Sorkin? Popełnił samobójstwo?
Victor nie odpowiedział od razu; chciał wcześniej posmakować złości swego najzacieklejszego wroga. Uniósł wzrok, bez strachu spoglądając prosto w oczy blondyna. Teraz już się nie bał. Teraz już było po wszystkim.
- Sorkina zabiłem - przyznał. - Ale nie zrobiłem tego z polecenia Czarnego Pana.
Patrzyli na siebie nawzajem, oboje wściekli, iż ten drugi żyje, iż śmie oddychać tym samym powietrzem. Nienawidzili siebie tak mocno, jak mocno mogą nienawidzić się dwie ludzkie istoty.
- Tylko najwierniejsi słudzy Sam-Wiesz-Kogo nazywali go Czarnym Panem - zauważył jeden z czarodziejów siedzących kilka rzędów niżej. Victor odnalazł go wzrokiem; był to ciemnoskóry jegomość o długim, czarnym wąsie. Młodzieniec skinął w odpowiedzi głową.
- Byłem Śmierciożercą - powiedział spokojnie. - Widzieliście moje ciało, a ja nie wyprę się tego, co oczywiste: byłem Śmierciożercą - powtórzył, smakując każdą sylabę z osobna. Mimo wszystko, brzydził się tego słowa.
Bartemiusz Crouch w zamyśleniu potarł dłonią nieogoloną brodę.
- Z pewnością wiesz o tym, ze jeżeli wydasz nam nazwiska swoich towarzyszy, będziesz mógł liczyć na łagodniejszy wy...
- Nigdy!
Victor - zaciskając zęby - szarpnął dłońmi uwięzionymi w magicznych pętach.
- Nie unoś się tak, Chikachev - upomniał go nieprzyjemny głos, dochodzący z zupełnie innej części sali. Tym razem młodzieniec nie musiał się odwracać, by poznać jego właściciela. To musiał być Alastor Moody.
- Jesteś kundlem zepchniętym w ślepą uliczkę - rzekł z obrzydzeniem. - A od tych nikt nie oczekuje, by zachowywały się honorowo.
- Czy mi się zdaje, czy to kundel, a nie ścigający go hycel powinien szczekać? - zapytał spokojnie więzień, spoglądając na niewidoczny punkt usytuowany wprost przed nim. Moody prychnął i chcąc machnąć lekceważąco dłonią na bezczelnego smarkacza, niechcący potrącił ustawiony obok kielich wody. Próbował go złapać, jednak nie dał rady - naczynie zachybotało się... i spadło z loży.
Kielich ów był prawdziwym dziełem sztuki. Misternie zdobiony, wydmuchany z cieniutkiego, błyszczącego szkła barwionego na jasny, zielonkawy odcień. Kiedy pokonał wysokość, która dzieliła czwartą lożę od posadzki, kiedy zetknął się z drewnianymi panelami... Roztrzaskał się w drobny mak. Tysiące maleńkich kawałeczków szkła rozsypało się pod stopami Victora.
Odchylił głowę do tyłu, przymknąwszy powieki.
To naczynie było... było jak jego życie.
A każda z tych drobin była osobnym wspomnieniem.
- Głosowanie! - krzyknął przewodniczący. - Czy ktoś jest za uwolnieniem?
Victor nawet nie podniósł wzroku. Nie musiał patrzeć. Znał swój wyrok jeszcze zanim usiadł na tym krześle. Nie spodziewał się jednak, że głosowanie rozpoczną tak szybko. Z drugiej jednak strony... Zaczynało się robić nieprzyjemnie. Crouch był nowy na posadzie. Z całą pewnością nie chciał stracić panowania nad sytuacją.
- Winny! - ryknął Crouch. - Zabrać go!
Trudno było się temu wszystkiemu dziwić. Przecież Victor Chikachev faktycznie był Śmierciożercą.
Ale czy to ich upoważniało do uprawiania kabaretu zamiast sądu?
Ten proces wcale nie był prawdziwym procesem. Nikt się go nie pytał, jak doszło do śmierci zamordowanych osób, nikt tak naprawdę nie chciał słuchać jego wyjaśnień. Był tutaj tylko po to, by przyjąć na barki okrutny wyrok. Nosił na skórze Mroczny Znak, a to mówiło wszystko. Ci ludzie po prostu szukali osoby, którą mogli by ukarać zamiast Lorda Voldemorta.
Chciałbym mieć władzę nad czasem, pomyślał, przyglądając się drobinom szkła, migoczącym w blasku świateł. Chciałbym móc cofnąć wskazówki zegara.
A to wszystko zaczęło się tak niewinnie...
Victor doskonale pamiętał swoje pierwsze dni w szkole - pierwsze znajomości, pierwsze strachy, pierwsze konflikty. Jak większość pierwszorocznych był przerażony i przez całą podróż pociągiem - a trwała ona dłużej niż dzień, Victor bowiem mieszkał w samym centrum Petersburga, podczas gdy cel ich wędrówki znajdował się daleko na wschodzie, na mroźnej północy - nie zamienił słowa z ani jednym dzieckiem. Pamiętał, jak bardzo go to męczyło.
Pamiętał też, jak po raz pierwszy ujrzał ponure zamczysko Durmstrang. Nie wyglądało przyjaźnie; przeciwnie - sprawiało wrażenie żywcem wyjętego z tych wszystkich legend o prastarych, wszechpotężnych wampirach. Wzniesiony wysoko w górach, wybudowany z ciemnej cegły, z wieloma, zarówno węższymi i wyższymi, jak i szerszymi i niższymi wieżyczkami, otoczony zewsząd mocnym, grubym murem. Ha! Victor już wtedy wiedział, co będzie go czekało. Konserwatywne przekonania, surowe zasady i mnóstwo, ale to mnóstwo nauki.
Nie pomylił się.
Nie obawiał się momentu, w którym mieli go przydzielić do odpowiedniego domu. Jeszcze zanim się tutaj znalazł, dokładnie wypytał o to rodziców. Miał po prostu czekać, aż ktoś wywoła jego nazwisko, a wówczas z dumą podejść do osoby, która będzie spełniała funkcję Mistrza Ceremonii i podać mu swoją prawą dłoń. Nic więcej.
Tym okazał się nie żaden spośród nauczycieli, ale satyr specjalnie na tę uroczystość sprowadzony z okolicznych lasów - mężczyzna, który zamiast stóp miał rozcapierzone raciczki, z którego ledwie widocznego spod ciemnej szczeciny czoła wyrastały dwa kozie różki i który ubrany był w starodawny, szlachecki kubraczek barwy błękitu nieba. Victor pamiętał, że dotyk satyra był szorstki, nieprzyjemny.
Z początku w Durmstrangu istniały tylko trzy domy, utworzone na chwałę rodzeństwa Talietzinów, którzy założyli szkołę. Ku pamięci barczystego, potężnie zbudowanego Borysa powstał Dom Niedźwiedzia, Casa Ursus Firmus, gdzie liczyć miało się męstwo, siła i odwaga. Kruchej, lecz jakże mądrej Rozie poświęcono Dom Łasicy, Casa Mustela Astutus. Fedorowi nastomiast, najstarszemu z trójki, pośmiertnie podarowano Dom Orła, srogiego króla przestworzy - Casa Aquila Dignus, w którym najważniejsza była duma i godność. Dopiero sto lat później, kiedy rektorem uczelni został wątpliwej reputacji wilkołak, Vlasi Abelev, dodano czwarty dom - Dom Wilka, Casa Lupus Ferocis, którego uczniom zdradzano ponoć najmroczniejsze spośród czarnoksięskich sekretów. W tym samym roku do Durmstrangu wprowadzono całkowity zakaz przyjmowania na naukę dzieci mugoli, uznając ich za niegodne władania sztuką magiczną. Rozporządzenie to zostało odrzucone niemal półtora wieku temu przez czarownicę Anzhelę Trush, która będąc na stanowisku rektorskim, utworzyła piąty spośród domów, dzisiaj najmłodszy - Dom Kozicy, Casa Rupicapra Periculus, za najważniejsze cechy stawiając tam upór i ambicję. To w nim głównie roztaczano opiekę nad dziećmi mugolów. Dzisiaj, kiedy Kozica stała się w Durmstrangu symbolem dążenia do celu i spełniania marzeń, trafiają tam uczniowie z różnym rodowodem. Tych z rodzin pozamagicznych wciąż jest jednak stosunkowo niewielu, przyrównując ową uczelnię do innych szkół świata.
I wciąż żaden z nich nie został spadkobiercą spuścizny Abeleva.
Victor od urodzenia wiedział, że jego miejsce jest u Wilka. Od niego pochodził jego ojciec, dziad i pradziad, a także matka, babka i prababka. Właściwie, to zbadanie jego dłoni było tylko formalnością - przydzielono mu miejsce w dormitorium tegoż domu, kiedy tylko zobaczono jego nazwisko na liście pierwszorocznych.
Opiekunem Domu Wilka był - rzecz jasna - czarodziej prowadzący wykłady dotyczące czarnej magii, Martin Dratschev. Mężczyzna w średnim wieku o długich, kręconych włosach koloru żywego ognia i o maleńkich, rdzawych oczkach. Dobry znajomy ojca Victora, przyjaciel z lat szkolnych. To on zaprowadził jego i kilkunastu innych chłopców - gdyż na roku Victora nie było ani jednej dziewczynki - pod Wilcze Nory, jak później zwali swoje sypialnie. Miejsce to znajdowało się w zachodnich komnatach trzeciego piętra.
Jak dość prędko zauważył, sypialnię dzielił z dwoma największymi imbecylami, jacy kiedykolwiek trafili do domu Abeleva. Często powtarzał, że niebo tylko cudem nie grzmi, słysząc żenujące dowcipy tychże chłopców, a gdyby dodać do siebie ilorazy inteligencji Adriana i Yoshi'ego, a potem jeszcze pomnożyć przez trzy, wynik być może dorównałby średniej krajowej.
Przyjaciół znalazł sobie w Igorze i Antoninie, z którymi usiadł - całkowicie przypadkowo - na trzeciej lekcji alchemii. Ten pierwszy cechował się wysokim wzrostem, a - pomimo młodego wieku - rysy jego twarzy już były bardzo wyostrzone. Miał haczykowaty nos i czarne oczy, które z biegiem lat nabiegły jakimś takim złowrogim chłodem. Antonin miał jasne, złote włosy - to dzięki nim, nim i jego niewinnie okrągłym, granatowym ślepiom, cieszył się później tak wielkim powodzeniem wśród dziewcząt.
Victor od razu poczuł, że ci dwaj byli inni. Chciał ich oswoić. Chciał ich poznać. W konsekwencji polubił ich, a nawet pokochał - i ich serca splotły się magicznymi nićmi wiecznej przyjaźni. Przez następne osiem lat byli już nierozłączni.
Z nauką miewał problemy, zwłaszcza z początku. Victor nie należał do osób cierpliwych ani pracowitych. Nie chciało mu się uczyć.
Jakże wielka była jego radość, kiedy dowiedział się, że na ostatnim roku będzie musiał uczęszczać tylko na te zajęcia, które chciał zdawać na egzaminach końcowych. Wciąż nie wiedział, kim chciałby zostać w przyszłości, wybrał więc te przedmioty, które lubił - tajemniczą czarną magię, potężną alchemię, uroki, gdyż był to jedyny przedmiot, z którym nie miał problemów, prastarą wiedzę dotyczącą run oraz zielarstwo - jako dopełnienie alchemii. Jak wielkie było jego zdumienie, kiedy okazało się, iż tego ostatniego przedmiotu nauczać będzie ów budzący grozę satyr, którego poznał lata temu.
Opowieść, która doprowadziła go przed sąd Wizengamotu rozpoczęła się tam, w Durmstrangu, kiedy to Victor był na ósmym - czyli ostatnim - roku nauki. Jednak nie opływa ona w heroizm czy bohaterstwo. Nie, oto historia o tchórzostwie, zdradzie, o nienawiści. O ludzkich słabościach.
Był mroźny, grudniowy dzień...
27 komentarzy
Następne 12 Poprzednie
|
OFmylog.plsobota, 27.września.2008, 17:00 Adres ukryty |
|
Tak, wiem Clairey wykorzystuje zdjęcia panny Wilde. ;) Jednak pozwoliłam sobie także je umieścić na szablonie, ponieważ mnie oczarowały.
|
|
decorumsobota, 27.września.2008, 21:34 Adres ukryty |
|
dziękuję za tak miłe słowa, obiecuję popracować nad interpunkcją, co nie jest wcale takie łatwe, choć naprawdę się staram... pisałam już, jak bardzo się cieszę, że znowu hp-ujesz? Chyba tak... kochanie moje, pisz szybciutko pierwszy rozdział, no!
|
|
czwartek, 2.października.2008, 23:28 213.199.253.211 |
|
Nowy blog z ocenami, nie ma kolejki więc ocena będzie szybka i bezbolesna, wystarczy sie zgłośić ;)
|
|
sweet-impactśroda, 8.października.2008, 00:20 Adres ukryty |
|
Ish! [Lina pisze, pamiętasz? XD]
|
|
|
OFmylog.plśroda, 8.października.2008, 19:49 Adres ukryty |
|
Dzień dobry, pani! :)
|
|
|
OFniedziela, 12.października.2008, 14:39 Adres ukryty |
|
Czy jestem obrażona/oburzona czy co tam jeszcze?
|
|
Fama & Sachel.mylog.plniedziela, 12.października.2008, 15:33 87.205.191.248 |
|
Kici, kici, kici...
|
|
|
sweet-impactczwartek, 16.października.2008, 00:16 Adres ukryty |
|
Mojaaa |
|
|
sweet-impactczwartek, 16.października.2008, 00:18 Adres ukryty |
|
Jeszcze raz, bo sie nie dodało >.<
|
|
|
OFpiątek, 24.października.2008, 19:02 Adres ukryty |
|
Serdecznie zapraszam na kolejny rozdział u mnie.
|
Ishie + Klaryś = shablon. Jak zawsze!